ปิดเทอมแล้ว... มันน่าดีใจไหมอ่าเนี่ย

ชีวิตที่มีแต่การเรียนพิเศษ...มันน่าเศร้ายิ่งนัก

แถมช่วงนี้ก๊ะมีกีฬาสีด้วยๆ

จากใจจริง รู้สึกขี้เกียจมากๆ

แต่มันก็เป็นส่วนหนึ่งของประสบการณ์ชีวิตที่เราควระมีไว้บ้าง

ยอมเหนื่อย เพื่อความทรงจำที่ว่า ... อย่างน้อย กุก๊ะได้ทำงานใหญ่ๆ

ร่วมกันกับเพื่อนหลายๆคน

มีทั้งสุข และทุกข์

สุข ... สนุก ในการทำงาน

ทุกข์บ้าง เวลาทะเลาะกัน

งานใหญ่ๆแบบนี้อ่านะ

รู้ไหม ที่ทะเลาะกัน ล้วนมาจากความขัดแย้งทางความคิด

จุดเริ่มต้นของการทำงานปีนี้

ทำให้กุเสียความรู้สึกดีๆ ให้กันคนๆนึงใน 1 สัปดาห์

คนที่กุคิดว่า นิสัยดี มีความรับผิดชอบต่อหน้าที่ และมีมารยาทสมบัติผู้ดีพอ

แต่กุคิดผิด.... แม่ง กุไม่ได้ด่านะ แต่วันนั้นโคตรอารมณ์เสียเลย

CHEER SHIP!!

การทำงาน ควรเข้าใจคนอื่นบ้าง เข้าใจเพื่อนร่วมงาน

และใจกว้างพอรับฟังความคิดเห็น

และก่อนทำอะไรในงานกลุ่ม ก็ควรปรึกษาคนอื่นบ้าง

หลังจากวันนั้น...จนมาถึงวันนี้

ได้ยินเรื่องราวที่มาจากหลายๆแง่มุม จากเพื่อนหลายๆคน

ทำให้ความรู้สึกดีๆสำหรับเธอคนนั้น ไม่มีวันหวนกลับมา

สาบานได้ว่าไม่ได้คิดเกลียดอะไร นอกจากนิสัยในการทำงาน

ต่อไปนี้กุขอร้อง

ถ้าจะมาเสวนาเรื่องอะไร บอกกุผ่านคนอื่นเถอะ

กุรับไม่ได้เจงๆ

มะวานก่อน...

นอนตลอดทั้งวัน

เป็นอะไรที่มีความสุขจริงๆ

แล้วตื่นมากินข้าวรวด สอง จาน

แล้วเล่นเกมส์ถึงตีสาม

กินข้าวที่โต้รุ่งกะโอ๊ตอีกจาน

แล้วก๊ะเดินสามาราธอนไปบ้านโอ๊ต

ช่างเป็นการใช้ชีวิตที่เลื่อนลอย

วันนี้เลยมานั่งทำงาน SMEs

เป็นพาวเวอร์พอยต์ที่ยุ่งยากจริงๆ

คิดแล้วก๊ะเหนื่อย

แต่เอาน่ะ สู้ๆเนอะ

จะได้ไปเล่นที่ Lab C

สำหรับคนที่ไม่หวนกลับมา

ขอบใจ สำหรับ เวลาที่ผันผ่าน

ขอบใจ สำหรับความใจดีที่เคยมี

ขอบใจสำหรับการกระทำที่ชัดเจน

ขอบใจ สำหรับมิตรภาพที่ดี

ขอบคุณเพื่อนๆทุกคน

ขอบคุณป๊า กะแม่ ที่ไม่ว่าอะไรเรื่องเกรดที่ไม่ค่อยสร้างสรรค์

ขอบคุณทุกคนที่ไม่เสแสร้งต่อกัน