ช่วงนี้สเปซเน่าบ่อยชิบ
เซ็งกับวาเลนไทน์ที่แสนน่าเบื่อ
ตอนเช้าอ่ะ ดีนะ สอบได้ ทำได้ แฮปปี้ เพื่อนเยอะ
แลกช็อคโกแลตกันกระจาย...
สอบเสร็จ ไม่มีอะไรทำ โอ๊ตก็จะไปนอน เฮ้อ...
อยู่คนเดียวก็เหมือนเป็นบ้า เลยกลับมาบ้าน
เก็บของ อ่านหนังสือรอ ตอนเย็นจะไปเล่น!!
แอบเซ็ง เมื่อชีวิตนี้ไม่มีทางชนะคนๆนึง
ทำให้มีเวลาในวาเลนไทน์สนสุขแค่ 2 ชั่วโมง
ไปเที่ยว กินขนมเล่น ให้ช็อคโกแลต นั่งกินเหล้ากันสองคน
เหมือนจะสนุกมากๆ ถ้าไม่มีโทรศัพท์มาตาม
บางที กูน่าจะขว้างโทรศัพท์มันทิ้ง
แต่ก็เอาเหอะ ... ไม่มีสิทธิซะหน่อย
ปล่อยให้เพื่อนรักไปหาแฟนที่มันรัก
แต่สุดท้ายก็ทนไม่ได้อยู่ดี...
ทำไมกูถึงนิสัยเลวได้ขนาดนี้
โทรไปหาอีกทีตอนสี่ทุ่ม
ปรากฏว่าเขาไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้ว
อืม...กูดีใจ
สี่ทุ่มถึงตีสี่
กูไม่ได้อ่านหนังสือสอบ
กูได้คุยกันเพื่อนที่กูรักมาก
กูได้คุยกับผู้ชายที่ชอบมากที่สุด
กูดีใจ กูปลื้ม กูเศร้า
เพราะมันเป็นไปไม่ได้... ความหวัง
เพราะมันไม่สามารถเป็นไปได้ ... เพราะมันสายไป
เพราะมันเป็นไปไม่ได้ ... ด้วยจรรยาบรรณทั้งปวง
กูไม่ถนัดแย่งใคร ... เพราะไม่มีใครมาแย่งกู
ไม่ถนัดจะทำร้ายคนๆนึง ... ในเมื่อเขายังไม่ได้ทำอะไรให้
คนสองคนเขาชอบกัน รักกัน ... ตอนนี้ ถ้ากูไปแทรกกลาง
คงเจ็บทั้งสามฝ่าย
เซ็ง ที่วาเลนไทน์ รับได้แค่คำว่าเพื่อน
เซ็ง ที่วาเลนไทน์ เธอบอกกับฉันว่าเราเป็นได้แค่เพื่อน
เซ็ง ที่วาเลนไทน์ เธอหัวเราะเบาๆ ก่อนบอกว่าจะคิดดู ถ้าเผื่อเปลี่ยนใจ
ดีใจ ที่อย่างน้อย เธอยังให้คนอย่างฉันเป็นเพื่อน
ดีใจ ที่อย่างน้อย วาเลนไทน์ที่ฉันร้องห้ เธอยังมาหา
ดีใจ ที่อย่างน้อย เพื่อนเลวๆคนนี้ยังสามารถเที่ยวด้วยกันในเวลา 2 ชั่วโมง
ดีใจ ที่อย่างน้อย ยังได้เกิดมาเจอกัน
สิบห้า กุมภาพันธ์
วันที่ไม่อยากให้มี ในเรื่องของพวกเรา
สอบเสร็จ เที่ยวฉลองกับเพื่อน สนุกมาก
ดีใจที่ได้เจอเพื่อนทุกคน
แต่เสียใจ ที่เธอคิดว่า ฉันเป็นคนทำเรื่องที่บ้าและงี่เง่าเกินคำบรรยาย
เธอไม่ฟังคำที่ฉันพูดและคำที่ฉันอธิบาย
เธอไม่ยอมแม้แต่รับโทรศัพท์ที่ฉันโทรไปไม่ต่ำกว่าห้าสิบสาย
เป็นปาร์ตี้ที่ไร้แอลกอฮอล์ แม้จะเสียใจขนาดไหน
ฉันต้องยิ้มในงานเลี้ยง ถึงแม้จะร้องไห้มากขนาดไหนก็ตาม
ตีสองกว่า... เธอก็ไม่ยอมรัยสาย
จนแบตโทรศัพท์หมด ฉันถึงยอมตัดใจ
เราจะเป็นเพื่อนกันอีกไม่ได้เลยเหรอ
เธอจะไม่ยอมมองหน้ากันอีกแล้วใช่ไหม
ฉันไม่ชอบอะไรที่เป็นแบบนี้เลย
มันเหนื่อยจนไม่มีแรงจะทำอะไร
ไม่มีแรงลุก ไม่มีแรงยิ้ม ไม่มีแรงแม้แต่จะเดินต่อไป
เกลียดที่ตัวเองเป็นแบบนี้ เอาตัวเองไปผูกไว้กับเธอเกินไป
เกลียดที่บังคับตัวเองไม่ได้ เป็นแบบนี้ทุกที
ตอนนี้ ... พอไหว
ถึงจะยังไม่ได้คุยกัน
แต่อย่างน้อยของที่ฝากไปให้ก็ไม่ได้รับการตีกลับ
อย่างน้อยก็ยังไม่ได้ยินคำด่าอะไรมาอก นอกจากคืนนั้น
ทำไมวันที่ 14 กับ 15 มันถึงต่างกันได้ขนาดนี้
น่าสมเพชชีวิตตัวเองจริงๆ
ต่อไปนี้จะตั้งใจอ่านสอบ
ไม่ให้เธอผิดหวังกับที่เธอบอก
"มีเพื่อนอยู่ มธ. ก็คงไม่เลว"
ถ้าอย่างน้อยตอนนั้น เธอยังนับฉันเป็นเพื่อนล่ะก็นะ
เป็นกำลังใจให้สู้หน่อยได้ไหม...
Tools 
กะอิมิก ... ขัดใจนิดนึง มันขาวก่า - -"
กะโอ๊ต กะมิก
กะน้องแฟนต้า 1/5
กะเจ้าแม่
น้องซัน 1/2
น้องเดียร์ น้องรหัสอ่า... 5/4ๆ ให้ที่ห้อยมือถือ
กะอิโช ... 6/3
